Μήνας ποίησης

80 posts

Έκρηξη – της Μαρίας Σκουρολιάκου

Στους κλώνους μιας τσιντόνιας αιμάτινο πουκάμισο κόκκινο βάφει του χιονιά το σάβανο. Σφυρίζει αγέρας στα ηφαίστεια των σπόρων. Σκάβει ουρανούς με ονόματα βαριά και την ελπίδα ταξιδεύει στις ανθρώπινες πλατείες να κυματίσει δάκρυ στης ψυχής την έρημο. Κι ας μπήγονται καρφιά στις λέξεις. Κι ας αναδεύονται στην τρύπα τους τα […]

Ο πατέρας έφυγε – της Μαριγώς Αλεξοπούλου

Ο πατέρας έφυγε. Θέλω να πω: είναι στην πρώτη γραμμή. Στέκεται και περιμένει. Ή μάλλον δεν κάθεται ποτέ. Όλο νέες εισαγωγές στο νοσοκομείο κι εκείνος πρέπει ν’ αποφασίσει. Ήρεμα, ψύχραιμα. Να μην πανικοβάλλεται μες στον πανικό. Όταν γυρίσει στο σπίτι, όχι πολλές αγκαλιές. Πώς είναι ένας ήρωας ο πατέρας όταν […]

Ποίημα έκτακτης ανάγκης – της Κυριακής Λυμπέρη

Μένουμε σπίτι μα το μυαλό μας ταξιδεύει στα αποτεφρωτήρια του Μπέργκαμο και σε εκείνους που αντίκρισαν κατάματα τον άγγελο του χαμού μέσα στην τέλεια μοναξιά. Μένουμε σπίτι αυτές τις μέρες λίγο περισσότερο αντιμέτωποι με τον εαυτό μας τώρα που η ζωή κατάντησε μια κλωστή ξεφτισμένη, αδύναμη που ψαλιδίζει απότομα κάποιο […]

Ξωτικό – της Κούλας Αδαλόγλου

Σηκώνεσαι με αινιγματικό χαμόγελο, με τραβάς απ’ το χέρι την πόρτα δείχνοντας. Όμως εγώ είμαι κομμένη στα δυο. Το ένα μέρος σφηνωμένο στο ίδιο μέρος άρχισε ήδη ν’ απλώνει ρίζες φιλοξενεί τις πασχαλίτσες στις εσοχές του κάνει συντροφιά στη βραδυκίνητη χελώνα. Αλλά το κεφάλι είναι πάντα πρόθυμος αναχωρητής. Δεν διστάζει […]

Noctes Atticae – του Αντώνη Μακρυδημήτρη

«Τλήτε, φίλοι» (Ιλ. Β 299) Τραβάτε, τραβάτε το κουπί, κουρασμένοι σύντροφοι Να φέρουμε τούτο το παλιό σκαρί πιο κοντά στην ακτή Που τόσο καιρό παλεύει να φτάσει Απλώστε, απλώστε το πανί, πονεμένες ψυχές Να πιάσει λίγο απ’ την πνοή του ανέμου Μη ξεχνάτε, τα χειρότερα έχουν περάσει Σχίστε, σχίστε τη […]

Απο-κλεισμένη – της Άννας Αφεντουλίδου

Τώρα που δε δουλεύουν πια οι ταχυδρόμοι ψάχνω απεγνωσμένα έναν φάκελο να σού στείλω όσα δεν είπα. Γράφω ατέλειωτα τα ρ τα σ τα ω όσα δε πρόλαβα όσα σταμάτησαν μισά γυρεύοντας πάλι μιαν αρχή να ξεγελά το τέλος. Σαλιώνω το ποίημα το μισό το κλείνω το σφραγίζω και γράφω […]

Λα μινόρε – της Τζένης Φουντέα-Σκλαβούνου

Αύριο πεθαίνω Σήμερα ξεκινώ μαθήματα πιάνου Η νύχτα αυτή δεν είναι σαν τις άλλες Το χτες επιστρατεύει παροράματα Ο χρόνος διαστέλλεται Οι ώρες γδύνονται νωχελικά στην πασαρέλα Οι λεπτοδείκτες πλημμυρίζουν απ’ τις νότες ενός ημιτελούς, θεσπέσιου ρεσιτάλ Αύριο πεθαίνω Σήμερα ξεκινώ μαθήματα πιάνου

Νυχτερίδα – του Γιώργου Αλισάνογλου

Λένε ότι ο θανατηφόρος ιός ξεκίνησε από πλανόδιο που έφτιαχνε σούπα νυχτερίδας εκείνη έμεινε αλώβητη – σκιά που το σούρουπο κολλά στον τοίχο του δωματίου μου η μορφή της ανοίγει διάπλατα τα πελώρια φτερά της φυλλόρροια στα ανοιχτά μου πνευμόνια σμίγει και διακλαδίζεται μες στις φλεβίτσες άνοιξης που μεγαλώνουν στα […]

Τώρα που εγώ είμαι εσύ – της Σόνιας Ζαχαράτου

Ξεκαρφώνω πόρτες και παράθυρα, σπρώχνω τους τοίχους παραπέρα ν’ ανασάνει ο χώρος, σκάβω κάτω από την πολυθρόνα που συνήθιζες να κάθεσαι. Θέλω το φως να σε φτάσει, να φτάσει τη φαγωμένη σάρκα σου, τα μαυρισμένα νύχια σου, τις άσπρες ρίζες των βαμμένων μαλλιών σου. Θέλω εκείνη την ελιά να δω […]

Λομβαρδία – του Σπύρου Λ. Βρεττού

(με αφορμή τους θανάτους στην Ιταλία) Κι όσο να φύγει το κοτσύφι απ’ την ελιά και να φτεροκοπήσει μέχρι τη σκιά της άγριας αγκινάρας, και από εκει η μύτη του κίτρινη να σπιθίσει αφού ένας ήλιος, που άλλη μέρα τέτοιος δεν εβγήκε, το ράμφος του σημάδευε απ’ το πρωί, το […]