Απαρηγόρητος ο περίπατος στις ραϊσμένες των λέξεων κάμαρες, όταν νύχτες επαναστάσεων μα το πρωί ήταν πάλι νύχτα. Μία χάρτινη του πεπρωμένου ξερολιθιά αυτή η αφήγηση, κοπέλα μεσόκοπη στους λυγμούς ηγεμόνος χρόνου. Το τέλος κερδώον σε δύσκολη σχολή αγκομαχά όπως η βροχή στη σαπισμένη στέγη. Σακάκι έρημο στην οίηση μίας στραβής […]
ΠΟΙΗΣΗ
171 posts
Δεν θα διαρκέσει πολύ, αλλ΄ αναμένουν κατά βάθος αυτοί και στο μέλλον αντάμωμα, κι αυτός δεν μπορεί πια να το παρατηρήσει. Το δικό του έχει σταματήσει μα των άλλων κτυπούν τα χρονόμετρα, δίνουν ρυθμό σε ψιθύρους, ομιλίες, λύπης εκφράσεις, χειρονομίες. Τον αποχαιρετούν σαν να μπορούν να κρυφτούν εντός του χρόνου […]
Το δίκαιο αναπαράγεται στο εθιμικό, στη συνείδηση, στην ιστορία, στην απώλεια και στην αρχή. …Εν αγνοία μας. Το δίκαιο αντανακλάται στα ισχυρά θεμέλια της λήθης, στις πελώριες αψίδες της νιότης, στα σφιχτά πρόσωπα του χρόνου …Εν αγνοία μας. Ώρες πολλές αναζητώντας τη χαραμάδα που θα μας βγάλει στην άλλη όχθη […]
Aστραπές εκτροπές παρεκτροπές στον ακάλυπτο και τ’ αδέσποτα στο δρόμο Βγήκε απ’ τον καθρέφτη του πέρασε στο απέναντι πεζοδρόμιο και χάθηκε σε σοκάκι σκοτεινό Ό,τι ήθελε να ζήσει είχε ένα ξεχασμένο όνομα πριν το τέλος κάθε ομορφιά τού φαινόταν περιττή κι ο έρωτας μια πρόβα θανάτου με προπληρωμένο τέλος Άλλωστε […]
Σειρὰ χελιδονοφωλιὲς νὰ περιμένουν καθὼς ὁ ἥλιος βασιλεύει πάνω μου τὸ ἀπλανές του τίποτα εἰκονίζοντας ὡς δι’ ἐσόπτρου τὸ τέλος ξαπλώνω πάλι στὸν θάλαμο τῶν ἀσθενῶν ἐν μέσῳ δύο πονεμένων ἀδελφῶν. Ὅλη τὴ νύχτα φώναζε τὴν Παναγιὰ ὁ ἕνας γογγύζοντας τὸ πονεμένο του μέσα ἐνῶ θυμόταν κάποτε μικρὸ παιδὶ […]
Στους κλώνους μιας τσιντόνιας αιμάτινο πουκάμισο κόκκινο βάφει του χιονιά το σάβανο. Σφυρίζει αγέρας στα ηφαίστεια των σπόρων. Σκάβει ουρανούς με ονόματα βαριά και την ελπίδα ταξιδεύει στις ανθρώπινες πλατείες να κυματίσει δάκρυ στης ψυχής την έρημο. Κι ας μπήγονται καρφιά στις λέξεις. Κι ας αναδεύονται στην τρύπα τους τα […]
Ο πατέρας έφυγε. Θέλω να πω: είναι στην πρώτη γραμμή. Στέκεται και περιμένει. Ή μάλλον δεν κάθεται ποτέ. Όλο νέες εισαγωγές στο νοσοκομείο κι εκείνος πρέπει ν’ αποφασίσει. Ήρεμα, ψύχραιμα. Να μην πανικοβάλλεται μες στον πανικό. Όταν γυρίσει στο σπίτι, όχι πολλές αγκαλιές. Πώς είναι ένας ήρωας ο πατέρας όταν […]
Μένουμε σπίτι μα το μυαλό μας ταξιδεύει στα αποτεφρωτήρια του Μπέργκαμο και σε εκείνους που αντίκρισαν κατάματα τον άγγελο του χαμού μέσα στην τέλεια μοναξιά. Μένουμε σπίτι αυτές τις μέρες λίγο περισσότερο αντιμέτωποι με τον εαυτό μας τώρα που η ζωή κατάντησε μια κλωστή ξεφτισμένη, αδύναμη που ψαλιδίζει απότομα κάποιο […]
Σηκώνεσαι με αινιγματικό χαμόγελο, με τραβάς απ’ το χέρι την πόρτα δείχνοντας. Όμως εγώ είμαι κομμένη στα δυο. Το ένα μέρος σφηνωμένο στο ίδιο μέρος άρχισε ήδη ν’ απλώνει ρίζες φιλοξενεί τις πασχαλίτσες στις εσοχές του κάνει συντροφιά στη βραδυκίνητη χελώνα. Αλλά το κεφάλι είναι πάντα πρόθυμος αναχωρητής. Δεν διστάζει […]
«Τλήτε, φίλοι» (Ιλ. Β 299) Τραβάτε, τραβάτε το κουπί, κουρασμένοι σύντροφοι Να φέρουμε τούτο το παλιό σκαρί πιο κοντά στην ακτή Που τόσο καιρό παλεύει να φτάσει Απλώστε, απλώστε το πανί, πονεμένες ψυχές Να πιάσει λίγο απ’ την πνοή του ανέμου Μη ξεχνάτε, τα χειρότερα έχουν περάσει Σχίστε, σχίστε τη […]