Ο τόπος μας είναι κλειστός, γύρω τριγύρω τα βουνάΚι ανάμεσά τους οι πόλεις κι οι κάμποι στενοί, θάλασσα διάστικτηΑπό νήσους αέρινες για ν’ αγκυροβολεί η ελπίδα μας ταξιδεύοντας. Δεν υπάρχει φόβος εδώ μην χαθείς στο κενό, δεν υπάρχει κενόΟύτε ερημία που άλλους τρομάζει.Εδώ οι λόφοι και τα ήπια όρη που […]
Μήνας ποίησης
127 posts
Στον Θεοδόση Πυλαρινό Τρίτη και τέταρτη φορά του εξηγώκαταλεπτώς, του δίνω την παραγγελίανα φτιάξει και μια δεύτερη κορνίζαολόιδια μ’ αυτήν που εντός τηςθα βάλει την εικόνα, με κοιτούσεκαχύποπτος κι επαναλάμβανεπόσο γερές είν’ οι κορνίζες του (φαντάστηκετην ήθελα ρεζέρβα), πρέπειεξάπαντος μαζί μονολογούσα, τέλοςέκαμε αυτό που του ζητούσα, κι έτσιτους έχω τώρα […]
Στην άκρη του γκρεμού η Ελευθερία. Έτοιμη να πέσει. Από μακριά το Σούλι τής θυμίζει το χρέος της. Ποιος θα κρατά τη σημαία, αν η ίδια χαθεί; Στρέφει το βλέμμα της στον Όλυμπο, ζητά από τρεις θεές να τη βαφτίσουν, να γίνει ουράνια, σοφή, γενναία. Κρατά στα χέρια της άλλοτε […]
Παράλογη η εντύπωση; Η πραγματικότητα δεν χωράει τα χρώματαΑχάριστα δώρα: οι μικρές φωτιές, τα ημεροδρόμιατο άνυσμα τ’ ουρανού μέσα στα βλέφαρα Ό,τι φαίνεται άυλο, ό,τι αόριστο, ανήκει στην ελευθερίαστη ζωντανή λογική μας. [Φωτογραφία: Clay Lipsky]
Σε περιβάλλον που μοιάζει περίπλοκο μια επέτειοςζητά δικαίωση, δυο αιώνες μετά γινόμαστε μάρτυρεςενός Μάρτη που δεν σηκώνει λάβαρα ανεξαρτησίας αλλά σημαίες μοναδικής ευκαιρίας να ξεγελάσουμετην Ιστορία, τα παθήματα να θυμηθούμε από όπουδιδάγματα θα έπρεπε να αντλούμε, ασπαζόμαστε τελετές όπου τα αρχαία κείμενα αντί να γίνονταιαιτία έμπνευσης κι ενδοσκόπησης γίνονται αφορμήδιχασμού […]
Πόσο γυμνός ένιωσε ο ποιητής Όμικρον όταν όλα είχαν τελειώσει στο χαρτί, η πένα αναπαύτηκε οριζόντια και το μελάνι στέρεψε. Τα ποιήματα διαλύθηκαν στην κοσμική νύχτα. Ξάφνου ορφανός ο ποιητής Όμικρον όπως κάθε ποιητής πριν και μετά, χωρίς συγγενείς εξ αίματος, αγχιστείας ή γραφής, Αδάμ που η Φωνή διώχνει απ’ […]
Death cancels all engagements. MAX BEERBOHM Οι χάρτες διαβάζονται αλλιώς στο Νότιο Ημισφαίριο Γίνεται ο Νότος τους Βορράς μου Η Δύση μου Ανατολή Μα το μακριά δεν άλλαξε ποτέ Κι ούτε θ’ αλλάξει. Μακριά στο ίδιο τετράγωνο η αγάπη Το άλλο της μισό στο άλλο μισό του κόσμου Οι χάρτες […]
Ι Τα πορτοκάλια που τα βρίσκαμε στον Λόγγο, τέτοια εποχή, σ᾽ένα βαθύ πράσινο, πέρυσι πορτοκαλίσανε αρχή αρχή τον Αύγουστο. Φέτος, την καταπράσινη υγεία τού πάρκου στο Αμστερνταμ τη διακόπτουν πελώρια δέντρα με κίτρινο πυρετό διάσπαρτα. Κι άλλα υπερήφανα και ακρωτηριασμένα (μήπως κι έτσι τα σώσουν τα καημένα…). Κάτι δεν πάει […]
Βλέπει το πρόσωπό του στον καθρέπτη κάθε που πηγαίνει για κούρεμα. Η κόμη της νεότητος, πλέον σταχτωμένη κι αραιή, -δέντρο φυλλοβόλο που όμως ό,τι πέφτει από το φύλλωμα δεν ξαναβλασταίνει. Το, πάλαι ποτέ, κρουστό δέρμα του προσώπου γεμάτο πτυχώσεις, φρούτο που μαραγκιάζει στη φρουτιέρα Καθώς γλιστράει η μηχανή κάτω από […]
Τώρα ποὺ ἀλλάζει ὁ φωτισμὸς καὶ ὁ χορὸς θρηνολογεῖ σιβυλλικοὺς θανάτους, πῶς λείπεις ἀπ’ τὸν ρόλο σου καὶ κόβεις βόλτες στὰ ἐπεισόδια ἄλλων ἀφανισμῶν! Πῶς περπατᾶς ξυπόλητος σὲ ξένους ὀδυρμούς, πληγώνοντας τὰ πόδια σου στὶς κοφτερὲς γωνίες τῶν χρησμῶν τους! Θρίαμβος ὑποκριτικῆς, ἀπαγγελία λόγου ἡδυσμένου, καθὼς ὁ ἔλεος φορτώνει στὴν […]