Σηκώνεσαι με αινιγματικό χαμόγελο, με τραβάς απ’ το χέρι την πόρτα δείχνοντας. Όμως εγώ είμαι κομμένη στα δυο. Το ένα μέρος σφηνωμένο στο ίδιο μέρος άρχισε ήδη ν’ απλώνει ρίζες φιλοξενεί τις πασχαλίτσες στις εσοχές του κάνει συντροφιά στη βραδυκίνητη χελώνα. Αλλά το κεφάλι είναι πάντα πρόθυμος αναχωρητής. Δεν διστάζει […]
Μήνας ποίησης
127 posts
«Τλήτε, φίλοι» (Ιλ. Β 299) Τραβάτε, τραβάτε το κουπί, κουρασμένοι σύντροφοι Να φέρουμε τούτο το παλιό σκαρί πιο κοντά στην ακτή Που τόσο καιρό παλεύει να φτάσει Απλώστε, απλώστε το πανί, πονεμένες ψυχές Να πιάσει λίγο απ’ την πνοή του ανέμου Μη ξεχνάτε, τα χειρότερα έχουν περάσει Σχίστε, σχίστε τη […]
Τώρα που δε δουλεύουν πια οι ταχυδρόμοι ψάχνω απεγνωσμένα έναν φάκελο να σού στείλω όσα δεν είπα. Γράφω ατέλειωτα τα ρ τα σ τα ω όσα δε πρόλαβα όσα σταμάτησαν μισά γυρεύοντας πάλι μιαν αρχή να ξεγελά το τέλος. Σαλιώνω το ποίημα το μισό το κλείνω το σφραγίζω και γράφω […]
Αύριο πεθαίνω Σήμερα ξεκινώ μαθήματα πιάνου Η νύχτα αυτή δεν είναι σαν τις άλλες Το χτες επιστρατεύει παροράματα Ο χρόνος διαστέλλεται Οι ώρες γδύνονται νωχελικά στην πασαρέλα Οι λεπτοδείκτες πλημμυρίζουν απ’ τις νότες ενός ημιτελούς, θεσπέσιου ρεσιτάλ Αύριο πεθαίνω Σήμερα ξεκινώ μαθήματα πιάνου
Λένε ότι ο θανατηφόρος ιός ξεκίνησε από πλανόδιο που έφτιαχνε σούπα νυχτερίδας εκείνη έμεινε αλώβητη – σκιά που το σούρουπο κολλά στον τοίχο του δωματίου μου η μορφή της ανοίγει διάπλατα τα πελώρια φτερά της φυλλόρροια στα ανοιχτά μου πνευμόνια σμίγει και διακλαδίζεται μες στις φλεβίτσες άνοιξης που μεγαλώνουν στα […]
Ξεκαρφώνω πόρτες και παράθυρα, σπρώχνω τους τοίχους παραπέρα ν’ ανασάνει ο χώρος, σκάβω κάτω από την πολυθρόνα που συνήθιζες να κάθεσαι. Θέλω το φως να σε φτάσει, να φτάσει τη φαγωμένη σάρκα σου, τα μαυρισμένα νύχια σου, τις άσπρες ρίζες των βαμμένων μαλλιών σου. Θέλω εκείνη την ελιά να δω […]
(με αφορμή τους θανάτους στην Ιταλία) Κι όσο να φύγει το κοτσύφι απ’ την ελιά και να φτεροκοπήσει μέχρι τη σκιά της άγριας αγκινάρας, και από εκει η μύτη του κίτρινη να σπιθίσει αφού ένας ήλιος, που άλλη μέρα τέτοιος δεν εβγήκε, το ράμφος του σημάδευε απ’ το πρωί, το […]
Εγώ που σπούδασα τη θάλασσα μέχρι τη ψίχα των οστράκων το Κενό αλέθοντας στα δόντια το αψύ μέταλλο του γέλιου του το ερωτικό του δάγκωμα στον ώμο το χάδι το θανατερό Τώρα μιλώ στα αγέννητα παιδιά μου τα βήματά τους ανιχνεύω στα χνούδια της σιωπής απάτητη η βαμβακένια νύχτα Τα […]
Είχαν βλαστήσει από καιρό οι καλοήθεις όγκοι της ευτέλειας… Μια ιχνηλασία άκαρπη πάνω από τέλματα αχανή υπαίθρια κηρύγματα και φρούτα που τ’ ανάθρεψαν αυξητικές ορμόνες. Τώρα μας κυνηγούν οι μεσολαβητές με τα κρυμμένα μάγια στο μανίκι. Για μια στιγμή κάνουν ότι μας συμπονούν για μια μοναδική στιγμή τη σωτηρία των […]
«Πρίν μπεῖς τίναξε τά ροῦχα σου, φέρνεις ὅλη τή σκόνη μέσα», ἔλεγε ἡ μάνα μου ‒γι’ αὐτό τό σπίτι μας ἤτανε τότε καθαρό. Τώρα πού ἡ μάνα πέθανε, ἡ σκόνη μπαίνει ἀνενόχλητη, περνᾶ ἀπό κάθε χαραμάδα, κάτω ἀπ’ τίς πόρτες, καλύπτει καθρέφτες καί τζάμια, ἕρπει στά ξύλινα πατώματα. Ἡ σκόνη […]