Κακός κουρέας… Να χτενίζω την ομορφιά με το ρήμα μου θέλω και το υποκείμενο να το έχω στη μέση του εαυτού μου… Τι να ζητώ παραπάνω σ’ αυτό το απόγευμα ζωής που έμεινε; Οι ώρες, μασούν το χρόνο που φεύγει και τα σημερινά παπούτσια, δεν φτάνουν τα βήματα που τρέχουν. […]
Μήνας ποίησης
127 posts
Το παιχνίδι αρχίζει με τους ήχους της μπάντας. Παραμείνετε μέσα αφού έχει βραδιάσει γιατί έξω γυρίζουν τα παράφρονα ζόμπι. Στον επόμενο στίχο δεν μιλάει κανένας. Στον επόμενο γύρο περπατάς στο ταβάνι και μετά στο μπαλκόνι πολεμάς τους Τζεντάι. Τα πιο πρόσφατα νέα αφορούν τη γαλήνη. Στην ακόλουθη φάση εάν είσαι […]
Μετρούσα μικρά πράγματα που μ’ αρέσουν Η μυρωδιά του βιβλίου Η πεταλούδα στον φράχτη Ένα άλογο που τρέχει Ο καυτός καπουτσίνο Η μπίρα το απομεσήμερο Όταν σου βάζω τα μαλλιά πίσω από το αυτί Η κουβέντα μαζί σου ή με άλλους Το ποίημα, ένα ποίημα Η θάλασσα και το βουνό […]
Ἔρχονται οἱ γυναῖκες ποὺ ἀγάπησα καὶ μὲ ὑποδέχονται στὶς πύλες τοῦ οὐρανοῦ μέσα στὰ κάστρα τὶς πολεμίστρες τοὺς φεγγίτες καὶ τοὺς ἀνοικτοὺς θόλους ἔρχονται μὲ τὰ λευκά τους φορέματα καὶ μὲ καλωσορίζουν στὰ ἄλλα τοπία εἶμαι, λέω, τί κρῆνες καὶ τὶ πηγὲς τί δάση ἀνθισμένοι θάμνοι καὶ πουλιὰ μὲ παίρνουν […]
Τρέχει με τυφλὴ βιασύνη Στὰ χυμώδη βλαστάρια τῶν δέντρων Πετάει ἀπὸ φύλλο σὲ φύλλο Καὶ διαλαλεῖ τὸν ἐρχομό του Μὲ μιὰ τέλεια ὀκτάβα Θρυμματίζει ἐπίμονα Τὴν κακή μας διάθεση Ἐνῶ ‒στιγμὴ τὴ στιγμὴ‒ ρωτάει: «Μήπως ἀγαπᾶτε; Μήπως σᾶς λείπει τὸ φιλί; Μήπως σᾶς κακοκάρδισε ἡ κατάσταση;» Στιγμὴ τὴ στιγμὴ φωνάζει: […]
Άδραξε το σφυρί και τη χτυπούσε Το πριόνι ακόνισε και τη διαμέλιζε Κι εκείνη αντιστεκόταν σθεναρά Μικρόβια στάλαξε στις φλέβες της Την πότισε ιδρώτες πυρετών Από τον ήλιο την ξεσπίτωσε Κι εκείνη πάλι αντιστεκόταν σθεναρά Στον πόντο τον βαθύ την έπνιξε Όλα τα παρασιτικά τρύπωσαν δόλια Στις πύλες των κυττάρων […]
Έβλεπα την ανασκαφή και παθαινόμουν Κομμάτια αγάλματα συντρίμμια από θριάμβους «εδώ οι Σκιπίωνες εκεί οι νεκροί Γαλάτες ξένα νομίσματα και σκεύη άλλου καιρού Και ξαφνικά μια σκέψη με κεραυνοβόλησε έτσι θα γίνει και μένα σκέφτηκα Θα ‘ρθει καιρός που κάποιος θα μας σκάψει να βγάζει εδώ ιδέες κ’ εκεί συνθήματα […]
Κονιάκ Μηδέν Ἀστέρων Χαμένα πᾶνε ἐντελῶς τά λόγια τῶν δακρύων. Ὅταν μιλάει ἡ ἀταξία ἡ τάξη νά σωπαίνει — ἔχει μεγάλη πείρα ὁ χαμός. Τώρα πρέπει νά σταθοῦμε στό πλευρό τοῦ ἀνώφελου. Σιγά-σιγά νά ξαναβρεῖ τό λέγειν της ἡ μνήμη νά δίνει ὡραῖες συμβουλές μακροζωίας σέ ὅ,τι ἔχει πεθάνει. Ἄς […]
Τα ποιήματα αποτυχαίνουν όταν αποτυχαίνουν οι έρωτες. Μην ακούτε τι σας λένε θέλει ερωτική θαλπωρή το ποίημα για ν’ αντέξει στον κρύο χρόνο… Έναν τόπο επινόησα για να πηγαίνω όταν είμαι βαθιά λυπημένη, λυπημένη ως τους άλιωτους πάγους μέσα μου, ώς τα κρυσταλλωμένα δάκρυα, ώς να βγουν οι νοσταλγίες, πανθηρούλες […]
αυτό που ξέρω είναι αυτό που δεν ξέρω αν εκείνο που έχω ξεχάσει διαρκώς θυμάμαι αν κάθε ζωή μού θυμίζει τον θάνατο ας μην ξέρω όπως ξέρω να κρατώ ζωντανούς τους νεκρούς ώστε να μας θυμούνται