Από βιασύνη ίσως της φαντασίας όσο ο επουράνιος κόσμος, πιο θρασύς, θρονιάζεται στο μέσον της κάμαράς μου ένα σμάρι πουλιά μετανάστες στην αυλή μου βρίσκουν απάγκιο Μειλίχιος ο ήλιος επεμβαίνει στο σπίτι μου Ποτίζω τις γλάστρες με δυόσμους και βασιλικούς∙ Τον καλοδέχονται. Μυρωδικά και γιασεμιά γλιστρούν στα πόδια Του σερβίρω […]
Μήνας ποίησης
127 posts
Βραχύς ο χρόνος κι η ζωή μικρή κι η τέχνη μας ατύλιχτο κουβάρι την ευκαιρία, μια στιγμή θα πάρει, κι είν η διάγνωση μας δύσκολη πολύ. Συνεργασία θέλει ο γιατρός ο άρρωστος να βοηθήσει πρέπει το περιβάλλον ναν’ ευνοϊκό κι οφείλει ο θεράπων να κατέχει, τον τόπον και την εποχή […]
Προσπάθησα, αλλά μάταια. Προσπάθησα ν’ ανοίξω τα μάτια αργά, όχι για να κοιτάξω, αλλά ν’ αντιληφθώ εκείνους που στέκονταν δίπλα μου. Αδύνατον. Η αναπνοή μου ήταν κανονική, δεν κατέβαλα ιδιαίτερη προσπάθεια, όμως το σώμα δεν υπάκουε. Δεν πεινούσα και δεν διψούσα. Ήταν άραγε βράδυ; Πρωί, δηλαδή ξημέρωμα; Κάποια άλλη ώρα […]
Όταν έρχεται ο πόνος να σωπαίνεις. Βαθιά στο σώμα να τυλίγονται οι λέξεις να μη βρει έδαφος το κλάμα και γίνει ποταμός βαριά πέτρα κατρακυλώντας στα πιο απόκρημνα σκοτάδια. photo credit: James Kerwin Photographic Sand Filled // New Video via photopin (license)
Άνοιξη κι ενώ βοούσαν τα καντούνια της Βοστίτσας ο Φλέσσας ξεστόμιζε απειλές ανεμοστρόβιλες για την αξημέρωτη μέρα που τα πέταλά της θορυβούσαν απ’ όλα τα έμπα του άνεμου. Ένα κοράκι φρενιασμένο έκρωξε: τι λέει ο εξωλέστατος; Να πάει να βρεί τις γκιόσες του. Οι κεφαλές δεν θα γινούνε πόδια. Αντήχησαν […]
Η άνοιξη ξεψύχησε στα χέρια μου. Χαμήλωσε το φως των ψευδαισθήσεων αρνήθηκε του χρόνου τη ροή και πυροβόλησε. Την έθαψα στη μνήμη μου γυμνή μ’ ένα παράθυρο στο ύψος της καρδιάς και μια σπασμένη Κυριακή ανάμεσα στα πόδια. Τώρα βουλιάζω στην αχλή των εποχών. Το καλοκαίρι χύνεται στις φλόγες του […]
λίγος φόβος μόνον χρειάζεται μπορείτε να επιλέξετε μια από τις κατηγορίες συνδέσμων στο βασικό μενού ή να χρησιμοποιήσετε την αναζήτηση τοποθετώντας στο σχετικό πλαίσιο την κατεπείγουσα λέξη του εγκλεισμού την φράση του αποκλεισμού την αίσθηση της ψευδαίσθησης την χρωματική απόχρωση του ελέγχου των πάντων την ματιά της ελευθερίας την αγκαλιά […]
Εγώ γράφω τα βράδια. Τα πουλιά κελαηδούν ξημερώματα. Δεν αλλάζει ο κόσμος κι αλλάζει. Δεν ενδίδει η ζωή, μας προδίδει. Το πρωί περπατώντας, ας πούμε, καχύποπτα, είδα ξάφνου, ω τι θαύμα, το θαύμα μιας γεμάτης λουλούδια, νομίζω, αμυγδαλιάς. Κι είπα “θράσος που το ‘χει” δεν κατάλαβα θράσος που το ‘χα […]
… ότι εμωράνθησαν οι δεινοί συζητηταί Τώρα οι συζητητές όταν συναθροίζονται (όταν και αν συναθροίζονται) δεν παγιδεύονται εύκολα στα δόντια της συζήτησης δεν παγιδεύουν –κυρίως– περνά η ώρα μόνο με το κλείσιμο και το άνοιγμα των βλεφάρων. ………………………………………………………. Συζητητές λέω αλλά Δεν πρόκειται τώρα για συζητητές. Σαν σπουργίτι η σιωπή […]
Ο κόσµος όλος χωράει στα δυο σου χέρια. Εσύ, το δηµιούργηµα ενός έρωτα, γέννηµα χρυσής βροχής. Εσύ, ευλογηµένος µε την αγωνία της ύπαρξης ν’ αναγνωρίζεις στους ήχους του σύµπαντος τον αγώνα της αρµονίας και του χάους. Ο θάνατος δεν θα είναι ο εχθρός σου. Η βία των προγόνων σου θα […]