Πρόσφατα άρθρα

Απανθρωπιές και τραγωδίες δεν μου είναι άγνωστες. Δια πυρός και σιδήρου τις έζησα. Αν με ψάξεις θα βρεις τα βαθιά τους σημάδια. Σκοτάδια, καταχνιές και θλίψεις τα κουβαλάω στις αποσκευές μου. Έχω πιστοποιητικά, συστατικές επιστολές για δοκιμασίες που άντεξα. Παίρνω, λοιπόν, το δικαίωμα να στραφώ και να βιώσω τα φωτεινά
Β΄, 2. Επορθμεύθη νεκροβαρής άκατος. ΚΡΙΝΑΓΟΡΑΣ Ο ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ Πώς να σε ονομάσω συνταξιδιώτη Πουλί διαβατάρικο σαυράδα που λιάζεται Όπως και να σε πω γυρεύεις στοργή όταν η καρδιά σου ανοίγει τριαντάφυλλο και ψιχαλίζει ασημένια η μουσική «‒Πες μου πού κρύβονται τα χρόνια μας Πες μου πού κρύβονται» Ολονυχτίς νανουρίζω τον
Έργο Άφθαστης τέχνης Λεπτοδουλεμένο (Εξωσκελετός Με σμαραγδένιο θώρακα αδιαπέραστο Πλήρης εξάρτυση Εξοπλισμός πανάκριβος: Όραση υψηλής ανάλυσης Χιλιάδων μεγαπίξελ Κεραίες αισθητήρες ακριβείας Δαγκάνες φοβερές Φόδρα φτερών πολύτιμη, μεταξωτή) Τέλειο Πάνοπλο Για τον αγώνα της μιας μέρας Τσακισμένο Στο ράμφος του χελιδονιού. (Από το ΤΑ ΧΙΛΙΑ ΦΥΛΛΑ, Κέδρος, 2007)
Στους δρόμους μιας χαμένης πόλης περιπλανήθηκα μιας πόλης δίχως όνομα οι άνθρωποι όλοι ίδιοι κι απαράλλαχτοι δεν μιλούσαν καθόλου για τα ουσιώδη είχαν ένα Η στο στήθος έπαιρναν εντολές από τις μαύρες οθόνες που ήταν παντού ήταν πειθήνιοι δεν χωρούσε αντίρρηση στα θέσφατα των ιερέων μια πόλη φαντασμάτων μια πόλη
Πετάγομαι χαράματα από λήθαργο κι αντικρίζω δασωμένο ολόκληρο το σπίτι σφεντάμια οξιές καρυδιές στην κρεβατοκάμαρα και στις γωνιές των άλλων δωματίων γεμάτη δρυς και κέδρους η κουζίνα έμεινα άναυδος για ώρες κουτουλώντας στους κορμούς σαστισμένο κατοικίδιο που χάθηκε στο δάσος ώσπου εξαγνισμένος κατάλαβα πως επιτέλους έλειπαν από παντού τα έπιπλα
Η άνοιξη έφτασε βουβή στη σκονισμένη μας πόλη το φως πάει κι έρχεται δίχως ανθρώπων σκιές τα σπίτια γέμισαν πολυπληθή μοναξιά ανάμεσα σε ξένους με ταμπέλα κοινή ζευγάρια τρομαγμένα πως κάποια στιγμή θ’ αγγιχτούν βαθιά με τα μάτια. Ευνουχισμένα παιδιά με παρά φύση μεγάλωμα μπροστά σε οθόνες δεν πρέπει να
Από βιασύνη ίσως της φαντασίας όσο ο επουράνιος κόσμος, πιο θρασύς, θρονιάζεται στο μέσον της κάμαράς μου ένα σμάρι πουλιά μετανάστες στην αυλή μου βρίσκουν απάγκιο Μειλίχιος ο ήλιος επεμβαίνει στο σπίτι μου Ποτίζω τις γλάστρες με δυόσμους και βασιλικούς∙ Τον καλοδέχονται. Μυρωδικά και γιασεμιά γλιστρούν στα πόδια Του σερβίρω
Βραχύς ο χρόνος κι η ζωή μικρή κι η τέχνη μας ατύλιχτο κουβάρι την ευκαιρία, μια στιγμή θα πάρει, κι είν η διάγνωση μας δύσκολη πολύ. Συνεργασία θέλει ο γιατρός ο άρρωστος να βοηθήσει πρέπει το περιβάλλον ναν’ ευνοϊκό κι οφείλει ο θεράπων να κατέχει, τον τόπον και την εποχή
Προσπάθησα, αλλά μάταια. Προσπάθησα ν’ ανοίξω τα μάτια αργά, όχι για να κοιτάξω, αλλά ν’ αντιληφθώ εκείνους που στέκονταν δίπλα μου. Αδύνατον. Η αναπνοή μου ήταν κανονική, δεν κατέβαλα ιδιαίτερη προσπάθεια, όμως το σώμα δεν υπάκουε. Δεν πεινούσα και δεν διψούσα. Ήταν άραγε βράδυ; Πρωί, δηλαδή ξημέρωμα; Κάποια άλλη ώρα
Όταν έρχεται ο πόνος να σωπαίνεις. Βαθιά στο σώμα να τυλίγονται οι λέξεις να μη βρει έδαφος το κλάμα και γίνει ποταμός βαριά πέτρα κατρακυλώντας στα πιο απόκρημνα σκοτάδια. photo credit: James Kerwin Photographic Sand Filled // New Video via photopin (license)
Άνοιξη κι ενώ βοούσαν τα καντούνια της Βοστίτσας ο Φλέσσας ξεστόμιζε απειλές ανεμοστρόβιλες για την αξημέρωτη μέρα που τα πέταλά της θορυβούσαν απ’ όλα τα έμπα του άνεμου. Ένα κοράκι φρενιασμένο έκρωξε: τι λέει ο εξωλέστατος; Να πάει να βρεί τις γκιόσες του. Οι κεφαλές δεν θα γινούνε πόδια. Αντήχησαν
Η άνοιξη ξεψύχησε στα χέρια μου. Χαμήλωσε το φως των ψευδαισθήσεων αρνήθηκε του χρόνου τη ροή και πυροβόλησε. Την έθαψα στη μνήμη μου γυμνή μ' ένα παράθυρο στο ύψος της καρδιάς και μια σπασμένη Κυριακή ανάμεσα στα πόδια. Τώρα βουλιάζω στην αχλή των εποχών. Το καλοκαίρι χύνεται στις φλόγες του
λίγος φόβος μόνον χρειάζεται μπορείτε να επιλέξετε μια από τις κατηγορίες συνδέσμων στο βασικό μενού ή να χρησιμοποιήσετε την αναζήτηση τοποθετώντας στο σχετικό πλαίσιο την κατεπείγουσα λέξη του εγκλεισμού την φράση του αποκλεισμού την αίσθηση της ψευδαίσθησης την χρωματική απόχρωση του ελέγχου των πάντων την ματιά της ελευθερίας την αγκαλιά
Εγώ γράφω τα βράδια. Τα πουλιά κελαηδούν ξημερώματα. Δεν αλλάζει ο κόσμος κι αλλάζει. Δεν ενδίδει η ζωή, μας προδίδει. Το πρωί περπατώντας, ας πούμε, καχύποπτα, είδα ξάφνου, ω τι θαύμα, το θαύμα μιας γεμάτης λουλούδια, νομίζω, αμυγδαλιάς. Κι είπα “θράσος που το 'χει” δεν κατάλαβα θράσος που το 'χα
… ότι εμωράνθησαν οι δεινοί συζητηταί Τώρα οι συζητητές όταν συναθροίζονται (όταν και αν συναθροίζονται) δεν παγιδεύονται εύκολα στα δόντια της συζήτησης δεν παγιδεύουν –κυρίως– περνά η ώρα μόνο με το κλείσιμο και το άνοιγμα των βλεφάρων. …………………………………………………....... Συζητητές λέω αλλά Δεν πρόκειται τώρα για συζητητές. Σαν σπουργίτι η σιωπή

Καλώς Ορίσατε στην επίσημη ιστοσελίδα του Κύκλου Ποιητών

Οι βασικοί στόχοι του Κύκλου Ποιητών είναι:
  • Η δημιουργία αρχείου ποιητών και ποιημάτων.
  • Η ανάπτυξη δεσμών των Ελλήνων ποιητών με τους ομοτέχνους τους από όλον τον κόσμο.
  • Η προβολή του έργου των Ελλήνων ποιητών στο εξωτερικό με τρόπο συστηματικό.
  • Η έκδοση δελτίου του Κύκλου (με τίτλο Poetry Flash) στα ελληνικά και στα αγγλικά, με την προοπτική να πάρει τη μορφή περιοδικού.
  • Η συνεργασία με τους εκδότες ώστε να βελτιωθεί το σύστημα διανομής των ποιητικών βιβλίων και οι δυνατότητες προώθησής τους στο αναγνωστικό κοινό.
  • Η συνεργασία με καλλιτέχνες από άλλους χώρους (όπως της ζωγραφικής και της μουσικής). Η ποίηση ήταν πάντοτε συνδεδεμένη και με την τέχνη των παραστάσεων και με την τέχνη των ήχων. Αυτό συνέβαινε κατά το παρελθόν αλλά σήμερα έχει ατονήσει. Θα επιδιώξουμε τη συνεργασία ποιητών με μουσικούς και ζωγράφους. Η ποίηση δεν εμπνέεται μόνο αλλά μπορεί και να εμπνέει.

 

Share:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •